The Camps of Terror

The Camps of Terror

https://www.youtube.com/watch?v=Yb3fObYW36w 

Een documentaire van een uur. Voor ieder kamp heb ik geprobeerd in muziek te vertellen wat woorden en beelden alleen niet kunnen vertellen.

Voor The Camps of Terror schreef ik voor ieder kamp afzonderlijk muziek. Niet één algemene soundtrack onder beelden uit de Holocaust. Ieder kamp heeft zijn eigen geschiedenis, zijn eigen slachtoffers en daarmee ook zijn eigen verhaal. De muziek volgt die verhalen en probeert er iets aan toe te voegen zonder de beelden in de weg te zitten.

De oorspronkelijke documentaire was oud. Inmiddels is de film omgewerkt naar kleur en verder opgeknapt. Daardoor komt het materiaal dichterbij. Zwart-witbeelden kunnen, alleen al door hun ouderdom, soms een zekere afstand scheppen. Kleur haalt iets van die afstand weg. Het zijn niet langer alleen beelden uit een ver verleden. Het zijn mensen.

Zelf heb ik ook de oorspronkelijke voice-over opgeknapt. Onnodige ruis en gekraak heb ik verwijderd. Niet om de ouderdom uit de film te poetsen, maar om ervoor te zorgen dat je kunt luisteren naar wat er wordt verteld zonder dat de techniek voortdurend om aandacht vraagt.

En toen was er nog een merkwaardige geschiedenis met mijn muziek. Ik wilde de muziek ook afzonderlijk uitbrengen. In de oorspronkelijke versie hadden de composities de namen van de kampen waarvoor ik ze had geschreven. Spotify weigerde de uitgave. Niet vanwege de muziek, maar vanwege die namen.

Dat blijft iets vreemds houden. Muziek die is geschreven om de herinnering aan deze plaatsen levend te houden, mocht niet worden uitgebracht met de namen van diezelfde plaatsen.

Op Spotify heet het werk daarom Birds' Darkest Hour. De composities kregen andere namen. Helaas, want voor mij hoorden de oorspronkelijke namen bij de muziek. In de documentaire zijn de kampen uiteraard gewoon de kampen gebleven.

Onder de film is een automatische vertaler beschikbaar, waardoor het verhaal ook in andere talen gevolgd kan worden.
De film heeft op YouTube een 18+ leeftijdsbeperking. En niet zonder reden. Er zitten beelden in die indringend zijn. Door de restauratie en het gebruik van kleur kunnen ze bovendien harder binnenkomen dan we gewend zijn van historische zwart-witbeelden.

The Camps of Terror is geen gemakkelijke film. Dat moet hij ook niet zijn.
Ik heb geprobeerd de muziek niet te laten vertellen hoe je je bij deze beelden moet voelen. Daar hebben de beelden mijn hulp niet voor nodig. De muziek is mijn manier om erbij stil te staan. Bij ieder kamp opnieuw. Want achter iedere naam zit een verhaal dat niet mag verdwijnen.